Fotosessie.

Het is gelukt om half twaalf waren mijn sokken gebreid. Daarna volgt een fotosessie, het maken van een projectpagina op ravelry en tot slot het mailen naar de moderaters. Waarna het wachten op goedkeuring start.

Eerst de foto’s. Van de zijkant met een centimeter.

En ook eentje van de andere zijde.

Daarna een foto van de achterkanten.

En natuurlijk ook een foto van de voorkant. Het is jullie misschien opgevallen dat de tenen een afwijkende kleur hebben. Voor de allereerste keer dat ik sokken brei, was een bol van 100 gram niet genoeg om deze sokken volgens de eisen van de wedstrijd te maken. Daarom heb ik ze afgemaakt met een afwijkend garen. Als je goed kijkt, zie je een paar steekmarkeerders en een oranje hulpdraad. Als de sokken zijn goedgekeurd, ga ik de tenen uithalen, tot de hulpdraad en vanaf daar gelijk een teen breien. Op die manier zijn de sokken op mijn maat en niet voor iemand met maat 45. Ik verwacht dat ik dan net genoeg garen zal hebben als ik ze verklein naar mijn maat, maar nu eerst wachten op de goedkeuring.

Groetjes Helma

P.S. De goedkeuring was er binnen tien minuten.

Heel veel kralen.

Het gaat de goede kant op met de tweede ronde sokken. Het patroon heet All the B’s en bevat naast de kralen op de boord nog meer kralen. Verder een motief met kabels en gaatjes. Het is dus erg op letten, waar je bent in het patroon.

Na twee dagen breien heb ik twee beendelen klaar en bij de sok op de foto is ook de hiel klaar. Tijd voor een pauze. Morgen verder.

Groetjes Helma

De tweede ronde…

Amper was de tijd voor de eerste ronde verlopen of de tweede ronde van Sockmadness ging van start. Het is een uitdagende sok. Het begint al bij de boord. Met restgaren maak je een tijdelijke opzet. Waarna je kralen op je garen rijgt en volgens instructie gaat breien.

Na een tijdje ziet je boord er dan zo uit. De kralen zitten binnen in.

Als de boord af is kan de tijdelijke opzet worden verwijdert. En dan komt er een bijzonder geheel te voorschijn.

Groetjes Helma

Opgepakt.

Half februari liet ik jullie het treurige resultaat van mijn geheime sok project zien. Ik had de eerste sok bijna helemaal uitgehaald, omdat het been te krap was. Toen ik de sok na de kwalificatiesokken voor sockmadness, weer oppakt, kwam ik tot de conclusie, dat ik beter helemaal vanaf het begin weer kon starten. En dat heeft nu geresulteerd in een nieuwe start die steeds door mijzelf wordt gepast. Dit met het idee, dat als ik er in kom, de ontvanger ze ook zal passen.

Groetjes Helma

Jarig….

Toen ik een aantal weken geleden 50 werd, kreeg ik naast allerlei cadeau’s ook van al mijn broers een uitnodiging om ter gelegenheid van verjaardag bij hun te komen eten. Het eerste etentje was in Amsterdam bij mijn jongste broer, vrouw en zoontje. Het was zo gezellig dat ik amper foto’s heb gemaakt. Alleen een slecht belichte van de hoofdgang kon ik vinden. Ach, het samen tijd doorbrengen was het belangrijkste.

Sinds het invoeren van de vaatdoek-vrijdag sleep ik mijn haakwerkje overal mee naar toe, dat levert soms bijzondere situaties op. Mijn schoonzusje maakte de opmerking dat ze dat toch nog eens wilde leren. Mijn woorden waren: ik heb een extra naald en een paar extra bolletjes in mijn tasje zitten, dus waarom niet nu.

Dit waren de kleuren die ik naast mijn half gehaakte vaatdoek zaten. De foto hierboven heb ik later gemaakt, om jullie te laten zien wat de keuze was. Katja begon met een ketting losse te haken. Tegelijkertijd startte ik met de andere bol ook een rechtshandig opgezette vaatdoek. Na de ketting maakte ik de eerste rij met stokjes. Daarna ruilde we van werk. Katja leerde nu het maken van de stokje. Het gemêleerde garen bleek zeker op de zwarte stukken een behoorlijke uitdaging, omdat je niet goed kon zien wat je aan het doen was. Aan het einde van de avond had ze twee rijtjes gehaakt.

Alles bij elkaar een bijzondere avond.

Groetjes Helma.

Door naar ronde 2

Het heeft wat hoofdbrekers gekost, maar ze zijn klaar. Na de eerste toeren, de steekmarkeerders gepakt, zodat ik makkelijk kon zien met welke toer ik bezig was.

Toen ik bijna een been afhad, waar ben ik aan begonnen. Gelukkig was de hiel niet al te ingewikkeld.

En na de eerste sok was het vooral goed opletten aan het begin dat ik het spiegelbeeld maakte. Tot slot een fotosessie en de administratie voor de wedstrijd.

foto met centimeter om de maat aan te tonen.
de hart/boom zijde.
De andere zijde.

Na het insturen is het dan afwachten of je ook echt hebt gedaan wat er verwacht wordt. Drie kwartier later kwam het verlossende woord. Ik ga door naar de volgende ronde.

Groetjes Helma